چند سال پيش كه تا زه با همسرم ( پیام) زندگي مشتركمون رو شروع كرده بوديم ، ايشون از نظر مالي در مضيقه بود و براي خيلي از نياز هاي ماليمون دچار مشكل مي شديم. ولي دست توانايي در سرودن و در كل نگارش داشت . بماند كه به همين دليل اوضاع ماليش به اون شكل بود. ميدونيد كه ، اين دور و اطراف براي هنر تره هم خرد نميكنن.

به پيشنها من و چند نفر از دوستانمون دست به ترجمه ي قرآن به صورت شعر زد و دو سال پر شور و  نشاط وقت گذاشت و كار ترجمه به پايان رسيد. ترجمه اي كه به قيمت  از داست دادن دوسال كه ميتونست قسمتی از شيرين ترين دوران زندگي ما باشه و همينطور ضعيف شدن چشم پيام تموم شد. 

القصه... 6 سال پيش كه كار اين ترجمه به پايان رسيد در ادامه اتفاقات تلخ و در عين حال عجيبي هم در اين رابطه برا مون افتاد . با اينكه خيلي از علما و اهل فن اين ترجمه رو سرآمد آثار مشابه ميدونستن ، هيچگونه حمايت مالي براي چاپ اين اثر از ما نكردن و حضرات به محض اينكه حس كردن جيبشون الساعه مورد تهديد قرار ميگره ديگه دور و اطراف ما آفتابي نشدن.

ناشران نون به نرخ روز خور مذهبي كه اختصاصا قرآن و منصوبات قرآني رو ترجمه ميكردن به بهانه هاي رنگارنگ اون هم از نوع بني اسراعيليش مثلا ، عدم تجربه ي تجاري مولف  و هزينه ي بالاي چاپ اثر(كه در اون سال يه چيزي در حدود 15 ميليون تومان بود)  و ريسك بالاي چاپ ، از پذيرفتن انتشار اثر شونه خالي ميكردن . و تنها كاري كه ميتونستن انجام بدن اين بود كه با هزينه ي خودمون كار رو برامون چاپ كنن. !!!

چند تا مصاحبه هم در رسانه هاي خبري و فرهنگي با مولف انجام شد و  چند نفري تماس گرفتن كه اين حضرات هم جيبهاي مباركشون رو گرفتن و پشت سرشون رو هم نگاه نكردن.....

يك روز بالاخره وقتي متوجه شديم همهء اونچه كه تصور مي كرديم با واقيعت امر فاصله اي به اندازه دو هزار سال نوري داره و فهميديم كه سر انجام هنر.. بايگاني شدن در صندوقچه ها و گنجه هاست دفتر رو بستيم و ... 

شش سال از داستان اين ترجمه و بايگاني شدن اون ميگذره و باز امشب خاطره ي اون مثل يك زخم كهنه در دل من و پيام سر باز كرده. چند ساعت پيش ، فرزند يك ساله ام رو ديدم كه مشغول پاره كردن كاغذ زرد و پوسيده اي گوشه ي اتاق بود. كنجكاو شدم و كاغذ رو از دستش گرفتم . كاغذ تقريبا پاره شده بود و فقط اين عنوان رو تونستم روي اون بخونم...

(( جزء سوم... سوره ي بقره ..  ص 43 -... آيات 257 تا 259 ))

.........................................................................................................

پي نوشت 1 -  در يكي از اون روزها ،یکی از دلسوزان و علاقه مندان به چاپ این اثر(مرحوم سید هادی.م) پاسخ آموزنده اي از سرآمد علماي اصفهان ، آيت اله. ميم ، شنيد كه فراموش نشدنيه. خاصيت كلام اهل علم و عمل اينگونست ديگه.

سوال: حاج آقا میم با توجه به مسائل مطرح شده كه بنده به سمع مباركتون رسوندم ، ميتونم اميدوار به كمك مالي براي چاپ اثر از جانب شما باشم؟

جواب: چي گفتي؟!! تو از آخوند  تقاضاي كمك مالي ميكني؟!! همه به آخوند  پول ميدن ، تو پول ميخواي؟ !!

نتيجه اخلاقي اين پاسخ به فرموده آيت اله ميم : ميخواي اجر اين كار معنوي رو با در خواست مادي از بين ببري؟!! استغفراله....

...................................

پي نوشت 2 -  ترجمه ي آيات 257 تا 259 از سوره بقره 

آيه 257):

 هست يار اهل ايمان آن خـــدا       

                            مي كند از ظلمت آنان را جدا

جملگي را مي برد او سوي نور      

                            از محيط ظلمت از حق به دور

كفر جويان (هواخواه هوس )         

                      اولياشان ديو و شيطان است و بس

جمله را از نور مي آرد بــــرون

                         سوي ظلمتها شودْ شان رهنمون

اين گروهند اهل دوزخ در وجود       

                            وندر آتش جاودان خواهند بود

...............................

آيه 258 ):

ننگري آيا تو در تاريخ ما                     

                   پادشاه عهد ابراهيم را؟

در جدل برخاست در آن روزگار             

                  با وي اندر وحدت پروردگار

آن زماني را كه ابراهيم گفت :       

              ( از كسي اين حق نميبايد نهفت)

آن كسي باشد خداي من كه او        

                زنده سازد، هم كشد بي گفتگو

گفت در پاسخ كه : هان خاموش شو    

                       اينچنين من ميكنم ني رب تو

گفت ابراهيم: رب من كنون               

                      آورد خورشيد از مشرق برون

گرتو صادق هستي اندر ادعا             

                       اينك از مغرب درآور شمس را

ليك اندر پاسخ آن كافر بماند          

                      تا چنينش خواست، كافر دربماند

چون خدا هرگز نباشد رهنما            

                               بر گروه ظالمين پرجفا

...........................

آيهء259):

يا همانند همان راهي دشت           

                      كز كنار روستايي مي گذشت

بود ويران (ريخته آوارها                   

                          سقفها و جمله ي ديوارها)

سخت ويران بود هر كاشانه اي         

                              مي نمود آباديِ ويرانه اي

گفت : من درحيرتم از كردگار       

                         مردگان را زنده چون سازد دوبار

چون خدا بشنيد از آن پرسنده مرد   

                 كشت صد سالش ، پس از آن زنده كرد

گفت با او:چند بودي در گمان؟        

                    گفت: روزي بود يا بخشي از آن

باز فرمودش خدا اندر جواب:         

              نه ، كه تو صد سال را رفتي به خواب

در طعام و در شراب خود نگر          

                          ( كي كمي تغييرت آيد در نظر)  

نيز بنگر بر الاغ خود عيان             

                           تا كه مردم را چنين باشي نشان

استخوانها را كه در هم بشكنيم   

                        گوشتهاشان پوششي خوش ميكنيم

تا كه بر او گشت اين كار آشكار       

                              گفت : دانم حق بُود پروردگار

من يقين دانم خداوند جهان        

                          بر هرآن چيزيست قادر بي گمان

......................................

پ نوشت 2 -  اين اثر تنها ترجمه لغت به لغت آيات بود و هيچ تفسيري در آن صورت نگرفته ، به همين خاطر در سرايش محدوديت زيادي وجود داشت.

..................................................

همین.